Andere pen

Als ik terugblik op vroeger dan zocht en vond ik meer inspiratie in de politieke opvattingen van Noam Chomsky in de jaren negentig dan later. Ik sloot net als hij aan bij de internationale libertair socialistische stroming maar deelde zeker niet al zijn opvattingen. Zo vond ik hem te veel teruggrijpen naar  klassiek syndicalisme, en ging ik er steeds meer van uit dat hij te veel inspiratie zocht in de opvattingen van Mikhail Bakoenin en radencommunisten als bijvoorbeeld Rosa Luxemburg. Eerder leerde ik veel van de sociale ecologie van onder andere Murray Bookchin. 13-14 jaar geleden kreeg ik net als Chomsky veel interesse in de internationale bewegingen die in navolging van Occupy Wall Street en de Spaanse Indignados of Verontwaardigden ontstonden. Die, vooral als het gevolg van een aanhoudende economische crisis, opvallend groot werden. Maar die geen institutionele verankering vonden en daarna steeds meer van de kaart verdwenen, plaatsmakend voor andere sociale bewegingen en z...

  Als ik Wikipedia mag geloven zijn er sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie ongeveer 1,2 miljoen Joden en hun familieleden van de voormalige "Sovjet-republieken" naar Israël gemigreerd. Deze grootschalige migratiegolf vond vooral plaats vanaf de jaren 1990 en wordt beschouwd als de grootste immigratiegolf uit de voormalige Sovjet-Unie naar Israël. In totaal heeft Israël sinds 1948 volgens het Jewish Agency ook meer dan 90.000 migranten uit Ethiopië opgenomen. Die Joden met een Ethiopische achtergrond worden sociaal-economisch gezien niet al te veel kansen gegeven in Israël. Ze kunnen er ook lijden onder andere vormen van discriminatie. Ik vraag me af hoe dat zit met de Joden uit Ethiopië en de voormalige Sovjet-Unie die naar Israël migreerden, in hoeverre zij er hun draai vinden. Ook vraag ik me af wat ik in hun plaats gedaan had. Extreme armoede was er opvallend veel in Ethiopië in de jaren '80 en '90. Ruim 37 procent van de Ethiopische bevolking leeft vandaag o...

'No war between nations, no peace between classes.' Het is een slogan die al lang meegaat. Het krachtige aan de slogan is dat men daarmee de verschillen tussen naties wat lijkt te willen relativeren, want zijn we niet allemaal mensen? En dat men met die slogan de verschillen tussen sociaal-economische klassen in de verf wil zetten. Daarmee komt er dan ook ruimte vrij voor klassenstrijd, eventueel zelfs een streven naar een klasseloze samenleving. Naties zijn kunstmatige constructies. Het zijn concepten waarbij men uitgaat van een vermeende gedeelde culturele achtergrond en een veronderstelde éénheid van taalhantering. Terwijl veel mensen mij en de extreemrechtse VB kopstukken als allemaal Vlamingen zien, merk ik dat ik qua culturele achtergrond niet zoveel met die kopstukken gemeen heb. Bovendien hanteren ze een andere soort taal dan ik, ook al zullen ze net als ik heel vaak Nederlands in het dagelijks taalgebruik hanteren. Hun taal is veel ruwer, minder objectief, haatdragend ...

Ik weet niet helemaal hoe het komt maar ik vind de internationale linkerzijde - en daar reken ik centrumlinks dan niet bij - soms opvallend ouderwets. De 21ste eeuw vraagt nochtans om nieuwe of recentere recepten en analyses, oplossingen voor de mondiale ecologische crisis en tips voor hoe om te gaan met vergaande digitalisering en complexe wapentechnologie. Het is niet voldoende om de actualiteit volop te becommentariëren aan de hand van veel 20ste eeuwse of 19de eeuwse analyses. De linkerzijde zou zichzelf best op een andere manier proberen te vernieuwen dan dat. Bij centrumlinks zien we iets anders plaatsvinden. Daar doet men soms graag mee met de nieuwste modetrends of hypes. Van sneakers tot de nieuwste festivalhype en het zijn best doen om hip en jong genoeg over te komen. Niet dat centrumlinks genoeg begrijpt wat de voornaamste uitdagingen van de 21ste eeuw zijn, dat niet. En zo krijgen we uiteenlopende tendensen: wie zichzelf goed voelt bij ouderwetse dingen en linkse compromis...

14 december 2024 Noch Vooruit noch Groen laten de PVDA meebesturen in een gemeente of district van het Vlaams gewest. Nochtans had de PVDA in de grootste stad van dat gewest meer dan 20 procent van de stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober. Dat zowel PVDA als veel kiezers daarvan boos worden hierdoor is dus begrijpelijk. Het hoort bij een strategie die Vooruit en Groen hanteren: de PVDA wordt geparkeerd aan "de zijlijn". In de hoop dat kiezers voortaan twee keer zullen nadenken vooraleer nog eens voor de PVDA te stemmen. Ze dienen het te ervaren als een verloren stem, voor een partij die toch niet mag meebesturen en dus weinig in de pap te brokken heeft. De PVDA zal hierdoor niet van strategie veranderen. Bij die partij kent men de waarde van het oppositievoeren. En dat Vooruit en Groen de PVDA letterlijk en figuurlijk links laten liggen? Ze kunnen het uitspelen bij dat oppositievoeren. Wie tijdens de verkiezingen dit jaar één of meerdere keren op de PVDA stemde,...

  Wie zich afvraagt waarom er in anarchistische kringen zoveel scepsis bestaat ten aanzien van strafcultuur kan ik de teksten van de Nederlandse jurist Thom Holterman aanraden. Teksten die nogal wat kritisch criminologische elementen omvatten. Zelf wil ik er ook wat over kwijt. Volgens mij heeft het niet alleen veel te maken met wie er juist gestraft wordt en het waarom daarvan, maar ook met de vraag in hoeverre straffen wel werkt als men beter gedrag wil bekomen. 1. Wie wordt er juist gestraft en waarom dan wel? Als we de vele landen en maatschappijen in de wereld bekijken dan zien we op veel plekken elementen van een strafcultuur opduiken. In gevangenissen en rechtbanken maar ook bijvoorbeeld in de opvoeding en in scholen. Straffen is daarbij soms heel onrechtvaardig. En we zien ook vaak straffeloosheid in gevallen waarbij we veel argumenten terugvinden om gedrag wel te bestraffen. Alles hangt daarbij af van de contexten, waarin we zowel lichte als zware straffen kunnen terugvin...

Als er zoveel Russische soldaten sneuvelen op het slagveld waarom doet de Russische regering dan voort met de oorlogsvoering? Een in Europa populair antwoord zal misschien zijn: omdat Poetin hen graag inzet als kanonnenvoer. Maar zelfs als dat zo is wil de Russische regering enigszins populair blijven in eigen land. Russische soldaten inzetten als kanonnenvoer rijmt daar niet op. Er is een factor die me sowieso van groter belang lijkt: er is nog altijd te weinig internationale kritiek op wat Rusland in Oekraïne doet. Rusland is in oppervlakte zeer groot en rijk aan grondstoffen. Dat maakt mee dat deze staat een niet te onderschatten invloed in de wereld heeft. Met een wereldeconomie die volop blijft draaien op fossiele brandstoffen en waarin de wapenhandelsector uit zijn voegen gebarsten is heeft de Russische Federatie meer dan genoeg impact. In dat soort wereld willen veel staatsleiders met Rusland samenwerken of zullen ze er weinig kritiek op hebben. Bovendien herkennen veel staatsle...