Tuesday, February 20, 2018

Het andere nieuws (4)

Er is bij een aantal godsdienstige mensen ophef ontstaan over de nieuwe plannen van IJsland om het besnijden van jongens te verbieden bij wet. "Als het wetsvoorstel wordt goedgekeurd door het parlement, zal IJsland het allereerste land in Europa zijn waar dat het geval is. Het wetsvoorstel maakt de besnijdenis van jongens strafbaar als ze niet om medische redenen gebeurt. En de straffen kunnen oplopen tot 6 jaar cel. Opmerkelijk, want globaal gezien is 1 man op 3 besneden. In de meeste gevallen om religieuze en culturele redenen." Uit De Morgen.
Patrick Loobuyck schreef een reactie op het IJslandse wetsvoorstel. "Nee, ik wil religie helemaal niet uit de publieke ruimte bannen", laat Loobuyck ook weten. Dat uit de publieke ruimte bannen lijkt me sowieso niet zinnig. Waarom zouden we iets onzichtbaar proberen te maken dat aanwezig is? Dat kan contraproductief werken. In plaats van vaak de discussie te voeren over gematerialiseerde religieuze uitingen in de perceptie (hoofddoeken bijvoorbeeld) zouden we beter regelmatig discussiëren over de ideëen erachter, en in hoeverre die al dan niet zinvol of rationeel zijn. Zonder specifieke ideëen erachter zijn er immers ook geen gematerialiseerde religieuze uitingen.
Je kunt je wel afvragen wat er gebeurt als religieuze besnijdenis in het geheim gaat gebeuren. Daar komen dan, net als bij abortus, meer risico's bij te kijken. Want wat lees ik op de site van De Morgen: volgens het wetsvoorstel in IJsland worden de besnijdenissen vaak uitgevoerd zonder verdoving, "in een niet-steriele omgeving en door religieuze leiders in plaats van dokters. Er is een groot risico op infecties op die manier en dat kan zelfs leiden tot de dood." Je kunt je ook afvragen wat er gebeurt als het willen besnijden van jongetjes in de taboesfeer belandt. Wordt het dan niet oncontroleerbaarder? Vergelijk het met drugsmisbruik dat in de taboesfeer belandt, het geeft een aantal problemen.
Karl Marx noemde religie opium van het volk. Wat ook wel mee verklaart waarom religie bij veel mensen populair is. Al is opium in grote hoeveelheden meer zelfdestructief van aard dan religie lijkt me. Het irrationele van religie heeft in de geschiedenis al veel problemen opgeleverd. Het droeg bij aan godsdienstige onderdrukkingspraktijken, gevaarlijke sektenvorming en zelfs kruistochten of godsdienstoorlogen. Maar er speelden daar ook andere factoren in mee, het waren niet alleen de puur religieuze praktijken zelf die voor zoveel onheil zorgden. Ook bij drugsmisbruik zijn er andere factoren dan de drugs zelf, zoals bijvoorbeeld psychologische zwakte of sociale marginalisering. Druggebruik en drugsmisbruik kunnen best bespreekbaar blijven. Het heeft geen zin om het onder de mat te willen vegen, integendeel. Dat is ook bij religieuze praktijken het geval, ze moeten bespreekbaar blijven. Iets dat ook best niet onder de mat geveegd wordt: de rol van grootschalige opiumproductie in Afghanistan, waar de Taliban in ruime mate financieel profijt van hebben.


België is een nieuwe politieke partij rijker: het tweetalige en unitaire DierAnimal. De Belgische dierenpartij wil de positie van de planeet en de dieren centraal stellen en neemt daarvoor een voorbeeld aan haar succesvolle Nederlandse zusterpartij. Het zou kunnen dat ik er in de toekomst voor stem. Michel Vandenbosch, in België de bekendste activist voor dierenrechten, zegt niet op een lijst voor de partij te zullen staan.
Het is een nieuwe partij dus het wordt vooral afwachten wat het juist wordt. Maar bij de Nederlandse Partij voor de Dieren komt naar mijn zin de problematiek van de discriminatie en het lijden van mensen te weinig op de voorgrond. Denk maar aan onderwerpen als racisme, derde wereld problematiek, politiek machtsmisbruik of de discriminatie van andersvaliden en psychologisch of fysiek zwakke mensen. Als dat ook in België gebeurt, de kans is groot, wordt het voor mij eventueel een struikelblok om er voor te stemmen.
Meer over de partij op de VRT site en de site van de partij zelf.


Saturday, February 17, 2018

Het andere nieuws (3)

Ik had het niet vermoed, maar in de media is er intussen heel veel over Oxfam verschenen. In de media ontstaat nu wel het beeld van Oxfam als 1 grote organisatie met verschillende onderdelen. Dat is echter niet het geval. Het zijn eerder allemaal verschillende organisaties die binnen 1 koepel samenwerken. In Vlaanderen zijn er bijvoorbeeld Oxfam solidariteit en Oxfam wereldwinkels en eigenlijk zijn dat twee verschillende, apart werkende organisaties.
<>
Het VB trekt zichzelf op gang naar de volgende verkiezingen toe. Het wil zichzelf daarbij profileren als voorstander van een sterke sociale zekerheid. Dat gebeurt in navolging van de N-VA. Het is wat al te gemakkelijk om jezelf als sociaal-economisch links en voorstander van een sterke sociale zekerheid te willen profileren, maar intussen volop de macht van de vakbonden te willen breken. Het zijn immers vooral die vakbonden die de sociale zekerheid in dit land rechthouden. En sociaal-economisch links voor de Vlamingen maar niet of nauwelijks voor de rest van de wereldbevolking? Wat is daar dan wel sociaal-economisch links aan?
<>
Het is 50 jaar na 1968 en dan komen de gebeurtenissen van mei 68 meer in beeld. Zo staat er op de website van De Wereld Morgen een reeks artikelen waar Thomas Decreus aan begonnen is. Ik mis voorlopig nog wat over de impact van de tegencultuur uit de jaren 60 op de gebeurtenissen. Of over de impact van de babyboomgeneratie en het ontstaan van een grote alternatieve jongerencultuur. Of over de impact van filosofen als Cornelius Castoriadis, Albert Camus, Simone de Beauvoir, ... Of wat met de impact van avant-garde kunstenaars? Van André Breton, Léo Ferré en anderen? Hoe groot of klein was daar de impact van? Iets minder dan 100 jaar tevoren was er de Commune van Parijs. Bleef er nog veel over van dat oude revolutionair elan in Parijs? Of was het toch vooral een heel nieuwe beweging die doorbrak? Hopelijk komt er bij het terugblikken op mei '68 ook wat meer op de voorgrond over de rol van vrouwen in het fenomeen. In Frankrijk speelden romanschrijfsters als Simone de Beauvoir, Marguerite Duras of Monique Wittig zeker een rol in '68, ze maakten het feminisme meer populair in de Franse maatschappij. Ook de Franse Anarchistische beweging speelde in '68 een belangrijke rol, naast een deel van de Communisten.



Op 8 maart vinden er in Antwerpen en Gent protestacties plaats die getrokken worden door de feministische Rosa campagne, daarin wordt verwezen naar de historische rol die vrouwen als Rosa Luxemburge en Rosa Parks speelden. De campagne heeft nauwe links met de trotskistische partij LSP. Op de website van de campagne wordt verdedigd waarom men graag verwijst naar de beginperiode van de Sovjetunie. "Hoewel we uiteraard lessen moeten trekken uit de bureaucratische en dictatoriale degeneratie – alsook de teruggang van de vrouwenrechten – onder het stalinisme, moeten we vaststellen dat geen enkele samenleving zoveel stappen vooruit heeft genomen op vlak van vrouwenemancipatie.
In de eerste jaren na de revolutie werd enorme vooruitgang geboekt, niet enkel op vlak van de wetgeving gelijkheid man-vrouw, de mogelijkheid tot echtscheiding, abortusrecht, de strikte verdeling van kerk en staat, maar ook wat de ontwikkeling van een regelgeving ter bescherming van het moederschap op de werkvloer de betreft, maatregelen waar wij in België en elders nu nog vaak genoeg voor moeten strijden. De diensten die vrouwen toestaan zich te onderwijzen, hun talenten te ontwikkelen en zich bezig te houden met het beheer van de maatschappij werden eveneens tot stand gebracht, ondanks de moeilijke context van een samenleving die kampte met een economische achterstand en vernield was door de oorlog.
De arbeidsdemocratie, die het mogelijk maakte de hele bevolking, inbegrepen de vrouwen, te betrekken in het besluitvormingsproces voor belangrijke beslissingen voor de bevolking, is een noodzaak voor de ontwikkeling van een alternatief systeem op het kapitalisme."
In de Sovjetunie werd die arbeidsdemocratie al snel afgeschaft, onder de leiding van Lenin al werd bijvoorbeeld de vrijheid van meningsuiting afgeschaft. Voor dissidentie was er weinig ruimte, zelfs voor linkse, democratische of Anarchistische dissidentie. Ook op het vlak van feminisme ging er in de Sovjetunie behoorlijk wat mis. Zie bv. de tekst 'Vergeten Vrouwen Van De Russische Revolutie' die Thom Holterman vorig jaar schreef.
<>
Het gaat er dan toch niet zo gezapig aan toe in Gent als ik eerst dacht. 150 mensen ('krakers en anarchisten') betoogden donderdag in de Gentse binnenstad. Dat las ik op de website van Het Nieuwsblad. De betogers lijken het stadsdebat over een pand kraken in Gent of andere steden te willen openbreken.

Over mannelijkheid

Het is beter om zichzelf met de categorie 'mensen' dan met de categorie 'mannen' te identificeren. Zo ontstaat er gemakkelijker menselijkheid. Zeker wanneer mannelijkheid gekoppeld wordt aan dingen als chauvinisme, nationalisme of machisme ontstaat er een probleem.

Tuesday, February 13, 2018

Het andere nieuws (2)

Ik hoor of lees graag de gedichten van Kira Wuck, een Nederlandse jonge schrijfster. Sinds kort is haar tweede poëziebundel uit. De zee heeft honger verscheen bij Uitgeverij Podium. Hier kan je een recensie van de bundel lezen.
<>
In Nederland is er momenteel veel te doen rond de als progressieve kunstenaar bekend staande Lucebert. Het blijkt immers dat de man in zijn jeugd niet zo standvastig was, noch op politiek (van Nazi sympathisant tot later verdediger van het Communisme) noch op persoonlijk vlak.
"Van de Vijftigers — Claus, Kouwenaar, Vinkenoog, Schierbeek en Campert — was Lucebert in het begin de bekendste: toen hij in 1953 bij ontvangst van de Poëzieprijs van de gemeente Amsterdam voor de bundel Apocrief als keizer het Stedelijk Museum wilde binnengaan, was Campert zijn vazal (de ceremonie werd afgelast).
De Vijftigers vonden zichzelf ‘vrije mensen’, zij ageerden tegen kleinburgerlijke conventies, tegen de ‘lagen’ beschaving en de ‘lagen’ die op kunst werden gelegd, zij dachten en werkten met hun ‘tong en handen’. Zij wensten opnieuw te beginnen, het allemaal anders te doen." Uit 'Dansen om het drama' door Philip Huff.
<>
De Europese Commissie roept de leidinggevenden van ngo Oxfam op het matje en vraagt hen "totale duidelijkheid" over de verhalen rond feestjes met prostituees tijdens reddingsoperaties in Haïti en Tsjaad. Anders gaat de geldkraan dicht, waarschuwt een woordvoerster van de Commissie. Dat meldt de krant De Morgen. Als voormalig vrijwilliger van een boekhandel van Oxfam solidariteit vind ik het best wel een vervelende kwestie, dat seksschandaal bij Oxfam. Ik stond ook nog een tijdje op straat geld te vragen voor Oxfam solidariteit, vond het toen moeilijk om te verantwoorden waarom het Nederlandse Oxfam Novib toch wel een zeer groot loon gaf aan haar leidinggevende. Het zou beter zijn als dat soort lonen voor directeurs er niet zijn. En nu is er dit. Maar moet ik me nu schamen voor wat er op mijn CV staat? Nee, dat lijkt me niet. Bovendien: waarom vraagt de Europese Commissie nooit totale duidelijkheid aan partijen die in het Europees parlement zetelen, als er weer eens een seksschandaal in partijpolitieke kringen opduikt? Voor partijen gaat de geldkraan trouwens niet snel dicht, voor ontwikkelingssamenwerking wel. Intussen is ook de adjunct-directeur van het Britse Oxfam opgestapt. "De organisatie heeft nagelaten adequaat op te treden naar aanleiding van berichten binnen Oxfam over seksueel wangedrag van medewerkers", stelde de adjunct-directeur.

Sunday, February 11, 2018

Het andere nieuws (1)

De angst voor andere culturen begint nog meer trieste vormen aan te nemen... Bij Globe Aroma, dat vluchtelingen en sans-papiers begeleidt met artistiek werk, is er een inspectie op de werking van de vzw aan de gang. Daarbij zijn vrijdag ook zeker zeven sans-papiers gearresteerd. Artistiek directeur Els Rochette had het over een gespierde politieactie. "Ongeveer 25 agenten zijn het gebouw binnengevallen. Zij waren erg agressief". Meer op bruzz.be Globe Aroma voerde om 19u actie. Ze riepen iedereen (pers en Brusselaars) op om daar massaal aanwezig te zijn. Voor wie meer wil weten over Globe Aroma, hier is een recent interview van Ciska Hoet met Els Rochette.
Naar schatting 3.000 gezinnen vrezen hun sociale woning te verliezen. Sommigen over een jaar of twee, anderen over enkele weken zelfs al. Aanleiding is een verstrenging ingevoerd door minister van Armoedebestrijding Liesbeth Homans (N-VA). Een sociale huurder mag voortaan geen enkele vorm van eigendom hebben, aldus de minister. Waanzin. Laat toch gewoon mensen wonen waar ze willen wonen. Meer op deredactie.be De politieke partijen bakeleien intussen volop over de kwestie.
Op deze pagina vinden jullie nog wat interessante evenementen in het Antwerpse deze week.

Thursday, January 25, 2018

Grenzen

Men kan ze openen of sluiten.
Voor mensen of goederen.
Voor financiële transacties.
Ze definiëren de natiestaat.
Ik heb het niet zo voor grenzen.
Grenzen zorgen voor onderscheid en discriminatie.
Wie ze wil verleggen start er soms een oorlog voor.
Veel mensen denken dat ze nodig zijn.
Van mij mogen ze wereldwijd afgeschaft worden.
De mensheid kan er nog duizenden jaren op wachten...
Voordat het gebeurt, die afschaffing van grenzen.
Wanneer ze blijven?
Als je ze niet wil zien verdwijnen.

Sunday, January 21, 2018

De waarden en normen van de N-VA

Wil de N-VA de Vlaamse waarden en normen uitdragen? Zegt de partij gewoon wat de Vlaming denkt en wil? Nee, toch niet. Met Vlaanderen heeft de partij niet altijd evenveel dingen gemeen. De N-VA wil zeker oude, conservatieve waarden en normen uitdragen en verder beleven. De partij heeft het echter moeilijk met de vernieuwing die Vlaanderen momenteel doormaakt, het multicultureler worden van de regio en het weggroeien uit Vlaamse tradities. De N-VA heeft een stoffige ideologie die als minder stoffig voorgesteld wordt dan ze in werkelijkheid is. De kracht van de verandering is gewoon vooral de terugkeer naar het oude in neoliberale gewaden, de vroegere patriarchale tradities, het zich gedeeltelijk afsluiten van de wereld en haar bevolking.
De NV-A sluit zichzelf graag op in een partijpolitiek denken en handelen. Voor de bekendste N-VA politici is de partijpolitiek echt grotendeels hun leven geworden, ze kunnen nog moeilijk zonder. Vandaar ook dat sommigen er al zo lang in meedraaien. Een Geert Bourgeois bijvoorbeeld, zijn leven is intussen moeilijk denkbaar geworden zonder de partijpolitiek. Ik zie hem er niet meer uitstappen. De gemiddelde N-VA'er is veel meer geïnteresseerd in de partijpolitiek dan de gemiddelde Vlaming (als die al bestaat). Hij of zij is ook rijker dan de gemiddelde Vlaming, of wil rijker worden. Aan de top van de partij geraken betekent immers rijkdom verwerven. Wie enkele jaren meedraait als N-VA toppoliticus is al ongeveer materieel binnen voor het leven, dankzij het netwerk dat men er ook mee verwerft.
De N-VA is de partij van de rijke en de kleine burgerij. Toch trekt de partij ook veel stemmen aan vanuit Vlaamse arbeiderskringen. Hoe de partij denkt over immigratie en Vlaamse tradities helpt daarbij. De nationalistische reflex bij veel mensen uit de lager sociaal-economische klassen als het gevolg van sociaal-economische problemen of onzekerheden over de toekomst is intussen iets waar progressieve mensen moeilijk een goed antwoord op lijken te vinden. Tegen de these van het bekrompen teruggrijpen op oude tradities van partijen als de N-VA en het VB zetten we best de radicale antithese van het ruimdenkend, internationalistisch en progressief handelen. Pas dan is er vooruitgang in de geschiedenis. Laten we er aan beginnen.